Bayramda Bir Çelik Vardı, Bir de Terk Edilen Adıyaman

Depremin üzerinden yıllar geçse de acılarının ilk günkü gibi taze kaldığı Adıyaman’da bir Kurban Bayramı daha geride kaldı.

Ancak bu bayramda yaşananlar, sadece bir bayram hikayesi değil; aynı zamanda bir şehrin nasıl yalnız bırakıldığının da özetiydi.

Sanatçı Çelik, tek başına kalkıp geldi ve koca bir şehrin gönlüne dokundu.

Gösterişsiz, samimi ve içten bir şekilde insanların arasına karıştı. Herkese aynı soruyu sordu:

“Nasılsınız?”

Belki de depremden sonra Adıyamanlıların en çok duymaya ihtiyaç duyduğu soru buydu.

Yüzlerde tebessüm bıraktı, gönüllere dokundu. Bayram boyunca binlerce kurban dağıttı, çalmadık kapı bırakmadı. İnsanların sevgisini ve duasını kazandı.

Ama asıl önemli olan yaptığı başka bir şeydi.

Veresiye defterlerini satın aldı.

Bu davranış, sadece ihtiyaç sahiplerine yönelik bir yardım değildi. Çünkü Adıyaman gibi bakkal kültürünün hala yaşadığı şehirlerde veresiye defterlerinde yalnızca yoksulların değil; dar gelirlinin, memurun, esnafın ve hatta zaman zaman hali vakti yerinde insanların da borçları bulunur.

Çelik, bu hareketiyle sadece borçları kapatmadı.

Birlik olmayı, paylaşmayı ve karşılıksız iyiliği hatırlattı.

Allah razı olsun.

Peki ya şehrin yöneticileri?

Peki ya bu şehrin milletvekilleri, bürokratları, kurum müdürleri, iş insanları ve sivil toplum kuruluşları?

Ne yazık ki bayram boyunca ortalıkta yoklardı.

Adıyaman’ın yeni valisi, daha görevinin ilk ayında olmasına rağmen arefe günü programlarını tamamladı ve bayram namazını beklemeden şehirden ayrıldı.

Kurum müdürleri cuma günü itibarıyla valizlerini topladı.

Milletvekilleri kısa süreli programlarla şehre uğradı, bayram namazından sonra ise görene aşk olsun.

Şehir dışında yaşayan iş insanlarının ise zaten aklına Adıyaman çoğu zaman ancak tatil dönemlerinde geliyor.

Oysa bu şehir hala depremin yükünü taşıyor.

Hala konteynerlerde yaşayan insanlar var.

Uzvunu kaybetmiş vatandaşlar var, yeni hayatlarına alışmaya çalışan.

Hala psikolojik ve ekonomik travmasını atlatamamış aileler var.

Ve hala unutulmak istemeyen bir şehir var.

Fakat mesele sadece bayramda şehri terk etmek değil.

Asıl mesele, bu şehrin geleceğini de yalnız bırakmak.

Bugün YKS ve LGS’ye sayılı günler kaldı.

13-15 yıllık eğitim hayatlarının en önemli sınavlarına hazırlanan binlerce öğrenci son virajda mücadele veriyor.

Ancak ne yazık ki bazı kurumlar, tam da bu dönemde kütüphanelerini kapatma kararı aldı.

Deprem yaşamış bir şehirde, evinde uygun çalışma ortamı bulamayan binlerce öğrenci varken, sınavlara haftalar kala kütüphanelerin kapatılmasını ne akıl ne de vicdan kabul edebilir.

Bu şehirde geleceğin doktorları, mühendisleri, öğretmenleri ve yöneticileri yetişiyor.

Onların en temel ihtiyacı olan çalışma alanlarını ellerinden almak, geleceğe vurulan sessiz bir darbedir.

Daha da düşündürücü olan ise Eğitime Destek Platformu’nun sessizliğidir.

Göreve gelir gelmez platformu ziyaret edenler, öğrencilerin yaşadığı bu soruna ilişkin tek bir somut adım atmadılar.

Kütüphaneler kapanırken güçlü bir itiraz yükselmedi.

Öğrenciler adına tek bir basın açıklaması yapılmadı.

Yeni Meydan’da çıkıp “Bu yanlıştır” diyen olmadı.

Oysa eğitim; protokol ziyaretleriyle, fotoğraf kareleriyle ve iyi niyet mesajlarıyla desteklenmez.

Eğitim; ihtiyaç duyulan anda öğrencinin yanında durmakla, sorunlarına çözüm üretmekle ve geleceğine sahip çıkmakla desteklenir.

Ne yazık ki bugün Adıyaman’da eksik olan tam da budur.

Bu şehir artık sadece olmayan yatırım vaadlerine değil, samimiyete ihtiyaç duyuyor.

Sadece binaların değil, gönüllerin de yeniden inşa edilmesine ihtiyaç duyuyor.

Bayramın gerçek anlamını hatırlatan, insanların kapısını çalan, halini hatırını soran ve karşılık beklemeden iyilik yapan Sanatçı Çelik’e ve destek veren herkese teşekkür ediyoruz.

Çünkü bazen bir şehre yapılabilecek en büyük iyilik milyonlar harcamak değildir.

Bazen en büyük iyilik, unutulduğunu düşünen insanlara dönüp samimiyetle şu soruyu sorabilmektir:

“Nasılsınız?”

#yatos