Her Gün Yeni Bir Umut(suzluk)

Kapat gözlerini, hayal et. Yepyeni bir gün doğuyor şehrin semalarında tüm güzelliğiyle. Bir umutla yenilenip başlıyorsun; her şey bugün daha güzel olacak diye... Ama gün başladığında tüm hikâye yazarlarına inat, tüm umuduna inat yaşarken gördüğün hep bir çirkinlik, hep zehirli elmasıyla kapıyı çalan o kötü kalpli kraliçe.

  Her şey bu şehirde mi bu kadar umutsuz, yoksa her şehrin umutsuzlukları başka mı?

  Sistemin sistemleştiremediği eğitim sektörüne bir üst bölümden dâhil olup daha çok kaybolmak için; zaman ve emek mefhumunu yitirerek ders çalışıyorsun. Sistemin şartladığı tüm bölümleri bitirince ödülün, sadece diplomada yer alan bir unvan: Öğretmen, doktor, avukat, mühendis, hemşire... Sonra tekrar ders çalış, bir sınav daha kazanmak için. Sonra o kazandığın sınavın eğitimi... Yaklaşık 30 yaşında, tecrübesiz bir unvanın gerçek sahibi ol. Anlatabildim mi?

   Hasta ol, hastaneye yat; doktorların ve hemşirelerin "üstün iş aşkıyla" yerine getirmedikleri görevlerinden dolayı öl.

   Yola çık, bir yerden bir yere gitmen gereksin; bozuk yollarda hayallerin kanalizasyon giderlerine karışsın. 

   Bir proje yapıyorsun işin ehli sandıklarına; onlar koltuklarının dönerken altlarından kayıvereceğini düşünürken "Aa, şehir mi kayıp gitmiş ya?" sersemliklerini izle.

    Bir fikir gelsin aklına, bir şeyler üretmek iste; şehrin racon kesicileri haraca bağlasın fikirlerini.

  Hani artık meşhur olan bir söz var ya, "Mobbing uyguluyorlar" diye... Koskoca bir şehirde bu halka yapılınca bu "mobbing" bir değişik oluyor. 

   Hani seçiyorsun ya bir umut, "Bunlar düzeltir belki" diye; koskoca bir devletin basiretsizliğinden başka gördüğün tek şey, temsilcilerinin dedikodu yetenekleri.

   Gülü solduranın yüzü gülmezmiş...

#ZeynepFiliz