Utanmanın Terk Ettiği Şehir

“Bir ülke(şehir), utanma duygusunu yitirmişlerle dolunca sürgünler ülkesi olur.” N.Pakdil

Bazı sözler vardır; yazıldığı günden çok, yaşandığı gün anlam kazanır. Bugün Adıyaman’a bakınca insanın aklına ilk gelen de budur.

Deprem, bu şehrin binalarını yıktı. Fakat asıl yıkım, zamanla vicdanlarda yaşandı. Çünkü şehir yeniden inşa edilirken, hesap verme kültürü değil; sessizlik büyüdü. Beton yükseldi ama sorumluluk duygusu aynı hızla yükselemedi.

Siyaset, millete kulak vermek yerine alkışın peşine düştüğünde; bürokrasi vatandaşa dokunmak yerine makamın konforuna sığındığında, şehirler yalnızlaşır. En tehlikelisi de budur: Yanlışların sıradanlaşması, sessizliğin erdem gibi sunulması ve eleştirinin nankörlük sayılması.

Oysa utanmak, yönetenler için bir zaaftan değil, ahlaktan doğar. Yanlış karşısında mahcup olabilmek, eksik karşısında sorumluluk hissedebilmek ve vatandaşa hesap verebilmek güçlü devlet geleneğinin temelidir. Bu duygu kaybolduğunda koltuklar kalır, itibar kaybolur.

Adıyaman bugün sadece yol, bina ya da yatırım beklemiyor. Bu şehir; hisseden, dinleyen, konuşan ve gerektiğinde “eksik yaptık” diyebilen bir yönetim anlayışı bekliyor. Çünkü suskunluk hiçbir yarayı iyileştirmez. Sessizlik, sadece sorunların üzerini örter.

Bir şehri ayakta tutan yalnızca taş ve beton değildir. Vicdan, adalet ve utanma duygusudur. Bunlar kaybolduğunda şehir dışarıdan büyür; içeriden ise yavaş yavaş çöker.

Velhasıl; bir şehrin en büyük felaketi yıkılan binalar değil, yıkılan sorumluluk duygusudur. Utanmanın terk ettiği yerde siyaset güç gösterisi yapar, bürokrasi suskunluğu tercih eder; faturayı ise her zaman o şehrin insanı öder.

#yatos